Cafer Tayyar Karadağ
Uludag University, International Relations, Department Member
Öz: 1965 tarihinde resmileşen Almanya ile İsrail arasındaki diplomatik ilişkiler, tarihsel arka planı nedeniyle kendine özgü bir konuma sahiptir. Hiç şüphesiz soykırımın ardından karşılıklı ilişkilerin normalleşmeden de öte biricik bir... more
Öz: 1965 tarihinde resmileşen Almanya ile İsrail arasındaki diplomatik ilişkiler, tarihsel arka planı nedeniyle kendine özgü bir konuma sahiptir. Hiç şüphesiz soykırımın ardından karşılıklı ilişkilerin normalleşmeden de öte biricik bir konuma ulaşması uzun ve zorlu bir sürecin sonucudur. Bu sürecin başlangıcında ise iki devlet arasındaki Tazminat Sorunu'nun çözüme kavuşturulması yatmaktadır. Bu çerçevede makalemizde öncelikle tazminat taleplerinin kökenleri ve Almanya ile girişilen diplomatik temaslara yer verilecektir. Bu arka planın ardından müzakere süreciyle varılan uzlaşıyı mümkün kılan koşullara değinilecek ve sağlanan anlaşmanın içeriği ile etkileri analiz edilecektir. Abstract: Relations between Germany and Israel, which have been official in 1965, have their own unique position due to their historical background. Without a doubt, it is the result of a long and arduous process in which mutual relations after genocide reach a unique position beyond normalization. At the beginning of this process lies the solution of the Reparations Problem between the two states. In this framework the first part of our article will examine the origins of the claims and the contacts with Germany. In the second part, the negotiation process and the content of the agreement will be analyzed.
Öz 1969 yılı, Federal Almanya Cumhuriyeti'nde hem iç hem de dış politika açısından bir dönüm noktasını teşkil etmiştir. Willy Brandt'ın seçilmesiyle ilk defa bir sosyal demokrat yürütme gücünü devralırken aynı zamanda Doğu ile yeni bir... more
Öz 1969 yılı, Federal Almanya Cumhuriyeti'nde hem iç hem de dış politika açısından bir dönüm noktasını teşkil etmiştir. Willy Brandt'ın seçilmesiyle ilk defa bir sosyal demokrat yürütme gücünü devralırken aynı zamanda Doğu ile yeni bir süreç başlatılmıştır: " Ostpolitik ". Ostpolitik'i en genel haliyle Doğu bloğuna mensup devletlerle ilişkilerin geliştirilmesini hedefleyen bir girişim olarak tanımlamak mümkündür. Demir perdenin arkasındaki devletlerle var olan ilişkilerde yeni bir sayfa açan bu politika ekseninde Federal Almanya Cumhuriyeti, kendini kısıtlayan zincirlerden kurtulup uluslararası arenadaki konumunu pekiştirmek istemiş ve doğudaki diğer Alman devletinin varoluşundan kaynaklanan temel sorunları gidermeyi amaçlamıştır. Bu çerçevede makalemizin ele aldığı temel problem, bu politikanın ana parametrelerini ve Alman dış politikasına bıraktığı mirası tespit etmeye çalışmak olmuştur. Abstract The year 1969 marked a turning point in domestic and foreign policy of Federal Republic of Germany. With the election of Willy Brandt, a social democrat took over executive power for the first time. In parallel to this, a new process was launched with the East: the so called " Ostpolitik ". The Ostpolitik could be defined generally as an initivative aimed to improve relations with the member states of Eastern Bloc. Within the framework of this policy, which was opened a new page in terms of relations with the states behind the iron curtain, Federal Republic of Germany had intended to get rid of self-limitng chains, consolidate its position in the international arena and aimed to correct the underlyind problems caused by the existence of the East German state. In this context, the main premise of this paper is to determine the main parameters of Ostpolitik and his legacy in German foreign policy.
